Vêret gjer at Mosberget på Høg-Jæren kan minna om Island. Torsdag ettermiddag er det grått, vindfylt og veldig vått.
Stallen, derimot, er full av lys. Oppunder taket heng det fleire lysekroner, som Ingeborg har hengt opp.
Familien på tre flytta hit i 2024, etter å ha jakta ein landleg eigedom akkurat som denne, med stall, luftegardar og ridebane til hestane.
I fjor stod det ti hestar i båsane, som alle åt seg mette på høy frå dei grøne kjelvene som omsluttar den vesle garden.
I år er hestane færre og produksjonen mindre. Ingeborg og sambuaren har brukt året på å drenera og opparbeida jorda på nytt – ei langsiktig investering dei håper skal gje betre avlingar i åra framover.
Slik kan dei kan tenka når dei for første gong er eigar sjølv, etter å ha vore leigetakar både i Sandnes, Forsand og Bjerkreim.
– Det har alltid vore ein draum å eiga sjølv. Då er det mykje lettare å planlegga og investera tid og pengar, for å få det sånn som me vil ha det.
Venlege hestar
Nytt i år er ein rundbogehall. Den har dei frakta nokre få kilometer over kommunegrensa, frå garden i Bjerkreim der dei budde sist.
Hallen gjev ekstra dei plass, som gjer det lettare å legga til rette for den vidare drifta. Etter kvart skal det koma fleire hestar til gards.
På grunn av ei rideulukke tidlegare i år, passar Ingeborg for tida berre sine eigne islandshestar – Lukka, Stella, Blida og Venja.
Dei er fire venlege sjeler som stikk fram mulen og ber om kos, og som utan å mukka lystrar når femåringen Vilja fortel korleis dei skal stå.
Begynte med ei kvige
Vilja, som går siste året i barnehagen nede i Undheim sentrum, seier til Jærbladet at ho har ridd nesten heile livet.
Ingeborg, derimot, starta å ri då ho var like gammal som dottera hennar er nå. Og i starten var det ikkje på hest.
Onkelen hadde ei kvige på garden på Finnøy. Ingeborg lærte henne å legga seg på sida, slik at ho kunne klatra opp på ryggen og ri.
– Hest begynte eg med då eg var seks. Då fekk eg endeleg mast meg til å få lov til å begynna ri på hest.
Trivest på landet
Hest er ein kostbar hobby, for ikkje å seia livsstil. Derfor har Ingeborg alltid hatt mange jobbar.
Frå ho var rundt 14 år, jobba ho som avløysar på fleire gardar for å finansiera hesteinteressa. På éin av plassane brukte ho like godt hesten til å henta kyrne inn frå beitet.
Ho har også forsøkt å levera aviser og reklame frå hesteryggen.
– Men det gjekk veldig sakte, så akkurat det gjorde eg ikkje så mange gonger, ler ho.
Postomberinga med hest skjedde ikkje på Finnøy, men midt på tjukkaste Storhaug i Stavanger, der Ingeborg voks opp.
Men ho trivest med å bu landleg, og fortel at familien er blitt tatt godt imot av støttande naboar på Bergene og Kartavoll.
Foreldra hennar, som begge kjem frå gard, vart neppe overraska då ho valde å gå vidaregåande på landbruksskulen på Øksnevad.
– Eg har alltid trekt mot landet, mot landbruket og dyr, seier ho.
Isihest sidan 2013
Ingeborg fekk seg hest i tenåra, og har halde fast på draumen om å gjera hestelivet til eit levebrød, heilt sidan ho starta Isihest i 2013.
Namnet er smått genialt: Ikkje berre er det initialane til grunnleggaren, det er òg ei vanleg forkorting på hesterasen ho elskar.
– Eg har drive med mykje forskjellig – sprang, dressur og travhestar, men har alltid falle tilbake til islandshest.
På grunn av dei, er det blitt mange turar til Island, både for å ri og delta på kurs. Ho har fått mange vener i landet.
I stallrommet heng det diplom og pokalar frå ridekonkurransar ho har vore med i, og på telefonen viser ho fram eit spesielt bilde.
Etter ein konkurranse heldt Ingeborg hendene over hovudet og demonstrerte at ho kan ri komfortabelt utan å halda i taumane.
Den særeigne gangarten gjer at ryttaren sit roleg og behageleg på hesteryggen utan å duva opp og ned, trass i høg fart.
Profesjonell problemløysar
Etter at Ingeborg var ferdig med sjukepleiestudiet i 2010, utdanna ho seg til rideinstruktør gjennom Norsk Islandshestforening.
Ho har heile tida kombinert hestekarrieren med å gå nattevakter som sjukepleiar. For tida har ho ei 69 prosent stilling i Hå kommune.
Når kneet tillèt det, vil ho gradvis starta opp att med hesteverksemda.
Ingeborg tar ho imot unghestar til innriding, og eldre hestar til vidare trening eller førebuing mot konkurranse.
Ho held helgekurs og ridetimar. I tillegg tar ho imot hestar som eigarane ønsker å klargjera for sal.
Ikkje minst hjelper ho hestar med «hòl i grunnutdanninga», eller der hest og eigar har problem dei treng hjelp til å løysa.
– Eg hjelper både hestane og folka deira, slik at dei forstår kvarandre betre. For meg handlar mykje om å få på plass eit godt grunnarbeid og byggja vidare derfrå, seier ho.
Liker å kombinera
Ingeborg trivest med å gå nattevakter på Klokkarhagen, og meiner kombinasjonen av hest og sjukepleie passar henne.
– Eg prøvde eitt år eller to med berre hest, men då sakna eg sjukepleia. Eg liker begge jobbane mine like godt.
Dei siste ti åra har ho hatt hestane heime på gardane ho har budd på. Ho trur det er avgjerande for å få jobbane til å gå i hop.
– Her kan eg springa til og frå.
